0
شما محصولی در سبد خرید ندارید.
بستن

داستان موسیقی هاوس

داستان موسیقی هاوس

همه چیز در سال 1977 میلادی از جنوب شیکاگو شروع شد. یک کلاب جدید به اسم The Warehouse شروع به کار کرده بود و اسم این سبک از همینجا آمده است. فرنکی ناکلز، کسی که The Warehouse را افتتاح کرده بود، موزیکهای دیسکوی کلاسیک و یوروبیت پاپ میکس میکرد. در همین کلاب افسانه ای بود که بسیاری از آزمایشات انجام شدند و اسید هاوس هم همینجا متولد شد.

در ابتدا هاوس انشعاب مستقیمی از سبک دیسکو بود. در مقایسه با دیسکو، هاوس عمیقتر و خامتر بود و ساخته شده بود تا جمعیت را برقصاند. در آن زمان اولین موزیکهای دیسکویی که خصوصا برای دی جی ها بودند و برای میکس کردن، برکهای پرکاشن طولانی داشتند، در نسخه هایی با زمان طولانی تر، روی صفحه های 12 اینچی ساخته شده بودند. شروع دهه هشتاد برای موسیقی هاوس زمان مهمی بود. آهنگ “Thanks You You” از Sinnamon، “You’re The One For Me” از D-Train و “Don’t Make Me Wait” از Peech Boys، روی صفحه ای بود که در دهه پیش مرتبا سمپل شده بود، با صداهای سینتیسایزری و با معرفی کردن افکتهای داب و دراپ-آوت هایی که قبل از این هرگز شنیده نشده بودند، مسیر همه چیز را عوض کرد.

خواستگاه موزیک هاوس فقط آمریکا نبود. موزیسینهای مشهور اروپا، به خصوص موزیسینهای پاپ الکترونیک انگلیسی مانند Depeche Mode و Soft Cell و قدیمیترها که بیشتر ریشه های دیسکو داشتند مثل Giorgio Moroder، Klein & MBO و همچنین پرودیوسرهای ایتالیایی، همگی باعث شدند تا موزیک هاوس به وجود بیاید. در دو کلاب که یکی از آنها Warehouse بود که قبلا به آن اشاره شد، و دیگری Paradise Garage در شهر نیویرک بود، موزیک اروپایی پخش میکردند و هردوی این کلابها در یک زمان مرزهای تبعیض آمیز اجتماعی را شکستند. تا پیش از این کلابها قوانین تبعیض آمیز شدیدی برای جداسازی نژادی داشتند. با اینهمه Warehouse تفاوتی بین سیاه و سفید و نژادها و اعتقادات دیگر قایل نبود، و چیزی که همه را به هم نزدیک میکرد موسیقی بود و موسیقی درست مانند این افراد متنوع بود.

نظر خود را ارسال کنید